12 Rozdział

Moja nadzieja równie szybko znika, jak się pojawia. Julian macha ręką i wszystkie strzały lecą w moją stronę. Robię unik i sprawnie ich unikam. Klnę pod nosem. Biegnę do Rose. Czuję podmuch powietrza za sobą. Odwracam się w chwili kiedy Pegaz rozprostowuję swoje skrzydła i staje dęba. Ratuje mnie! Zwracam się do Rose.

-Rose! Obudź się! Już!- otwiera jedno oko. Uśmiecham się. Żyję. Chcę jej pomóc kiedy słyszę za sobą krzyk. Odwracam się. Jedna z łowczyń leży martwa na ziemi. Nie żyję przeze mnie…

-Nie!- krzyczę. Zbiera się we mnie olbrzymi gniew. Jak on śmiał. Jak ja mogłam się tak łatwo nabrać… Patrzę na Rose a ona tylko kiwa głową. Przegryzam wargę. Chwytam pewniej sztylet i biegnę w kierunku Juliana. Omijam Artemidę.

-Wracaj idiotko!- krzyczy. Nikogo nie będę już słuchała. Nie dziś. Zamachnęłam się i tnę w bok. Robi unik. Nie przejmuję się tym. Tnę jak szalona. Z lewej. Z prawej. Góra. Dół. I tak ciągle. Ignoruję ból w ręce. Nikogo już nie skrzywdzi. Nie mnie. Już nigdy. Obracam się i kopie go w ramię. Uśmiecha się tylko szatańsko. Warczę. Nie przestaję go atakować. Kiedyś musi popełnić błąd. Tylko na to czekam. W jednej chwili wytrąca mi sztylet i chwyta za gardło. Duszę się. Próbuję się wyrwać,  ale nie mogę.

-Nieźle.- szepce mi do ucha- Nie dziwie się dlaczego ciebie wybrałem.

Kątem oka widzę Artemidę. Mówi coś do łowczyń. Zwracam się do Juliana. Uśmiecham się szatańsko. Nauczyłam się już do perfekcji.

-Tak… Wiesz co?- podnosi brew do góry.- Pochyl się.

Zaskoczenie na jego twarzy sprawia mi ogromną radość. Strzały wbijają się w jego plecy. Syczy i mnie puszcza. Odbiegam od niego szybko. Podchodzę do Artemidy.

-Dzięki.- mówię. Patrzy na mnie tylko krzywo. Uśmiecham się.

-Nigdy więcej tego nie rób.- warczy. Wiem jednak, że jakaś odrobinka jej duszy cieszy się na mój widok. Wzruszam ramionami.

-Co teraz?- pytam. Zerka na mnie. Potem patrzy na Juliana, który już zdążył się pozbierać.- Nie macie jakiś mocniejszych strzał?

Patrzy na mnie wilkiem. Przewraca oczami.

-Zabierzemy cię do domu.- mówi a ja niedowierzam.- UWAGA!!!

Robię unik i upadam na ziemię. Jęczę. Chwilę później widzę przed sobą Pegaza. Uśmiecham się. Chwytam jego grzywę. Odbijam się mocno od ziemi i ląduję za jego grzbiecie. Zawracam i patrzę jeszcze na Juliana. Łzy spływają mi policzku. Zaufałam mu. Naprawdę mu zaufałam a on tak mnie potraktował?

-Na co czekasz?- warczy Artemida. Patrzę na nią zaskoczona. Co ja niby mam zrobić? Patrzy na mnie wściekła a potem wrzeszczy- No wracaj do DOMU!!!

Mam ją tu zostawić? Nie mogę. Patrzę na nią z szklistymi oczami. Odwraca wzrok i biegnie w kierunku Juliana. Potrząsam głową i kopię Pegaza w boki. Przysiada a potem odbija się od ziemi. Trzymam się mocno grzywy. Bez tego na pewno bym zleciała. Gdy jesteśmy już wysoko zerkam jeszcze przez ramię na pole bitwy. Oni wszyscy mogą zginąć. Rose, Artemida… Tylko przeze mnie a ja nawet się nie pożegnałam. Zamykam oczy i przegryzam wargę. Pegaz przyspiesza a ja wiem, że za niedługo trafimy w wir a ja znów wrócę do domu. I nigdy tu już nie wrócę. Chwilę później czuję silny podmuch powietrza. Zaczyna się. Rozluźniam się i to jest mój błąd. Nagle ktoś ciągnie mnie za włosy a ja tracę równowagę. Szybko jednak łapię grzywę. Pegaz rży przestraszony. Odwracam się i czuje jak krew odpływa mi z twarzy. Julian siedzi za mną i uśmiecha się. Nie on nie może. Jego ręka sięga w moim kierunku.

-Zostajesz ze mną.- szepce. Podnoszę brew.

-O nie. WRACAM DO DOMU!- Zbieram siłę i kopię go w brzuch. Traci równowagę. Chce się jeszcze czegoś złapać, ale ja już się zdenerwowałam. Kopię go prosto w twarz. Spada a ja krzyczę do Pegaza- JUŻ!!!

Czuję szarpnięcie. Czy mi się właśnie udało? Uśmiecham się błogo i czuję jak odpływam. Tracę świadomość…

***

-Kochanie?- słyszę kobiecy głos. Otwieram oczy. Przed sobą widzę mamę. Czy to sen? Czy naprawdę wróciłam do domu… Podrywam się i siadam na łóżku… Jak ja się tu znalazłam? Patrzę w zmartwione oczy mamy.- Wszystko w porządku?

-Niezbyt… Głowa mnie boli…- mruczę i rozglądam się. Wszystko wygląda tak jak to zostawiłam. Oddycham z ulgą. Żyję. Ale Artemida i Rose… One mogą już nie żyć. Potrząsam głową. Nie, nie myśl tak!

-Zaraz będzie kolacja…- patrzę jak mama wychodzi z pokoju i zostawia mnie samą w pokoju. Przecieram oczy. Co się właśnie stało? I ile mnie nie było?

Zrywam się z łóżka i wybiegam z pokoju.

-Mamo?- krzyczę.

-W kuchni!- idę tam. Mama podaję mi talerz. Przełykam gulę w gardle i z trudem wyduszam z siebie.

-Ile, ile mnie nie było?- pytam się i czekam na najgorsze. Patrzy na mnie i marszczy brwi.

-O co ci chodzi?- tym pytaniem zaskakuję mnie, ale… Przecież nie wiedziała gdzie ja idę więc… Siadam do stołu.

-O nic. Masz jeszcze rzeczy Juliana? Chciałabym je spalić…- mruczę i zaciskam mocno palce na widelcu. Ten idiota. Jak mógł mnie oszukać! A ja się dałam…

-Jaki Julian?- podrywam głowę i patrzę z niedowierzaniem na zaskoczoną mamę. Jak może nie wiedzieć kim on jest? Ta parszywa świnia! Podnoszę brew.

-Nie pamiętasz chłopaka, który u nas nocował?-kręci głową. Nie wierzę.- Dałaś mu ubrania Jacka! JAK MOŻESZ NIE PAMIĘTAĆ!

Ostatnie słowa już krzyczę. Co się dzieję. To nie może być tylko wytwór mojej wyobraźni. Nie może… Łapie się blatu stołu i oddycham ciężko.

-Eli, kochanie- mama podchodzi do mnie i przytula mocno. Łzy ciekną mi po policzkach. Co się tutaj wyrabia? Przecież Julian był w moim świecie. Namieszał mi w głowie… To nie mógł być tylko sen…

***

-Hej, Eli!- odwracam się w stronę Amy. Staję i przegryzam wargę.- Nie uwierzysz!

Podnoszę brew na znak, że jestem zaciekawiona. Krzyżuję ręce i uśmiecham się. Bądź miła. Nic ci oni nie zrobili. Nie oni. Tylko Julian…

-Katy nie idzie na maraton!

Pochylam na bok głowę i patrzę na nią nic nierozumiejącym wzrokiem. Maraton? Przecież jest już tydzień szkolny! A maraton już minął. Był już w sobotę. Mierzę wzrokiem Amy. Czy ona mnie nabiera? Nagle rusza jak zaprogramowana w stronę klasy.

-Hej! Przecież ten maraton już minął!- krzyczę za nią, ale nie zwraca na mnie uwagi.

Wchodzimy do klasy a Amy siada obok Katy. Robię to samo.

-Musisz z nami iść!- mówi Amy- Tak długo na to czekałaś. To ty wpadłaś na ten pomysł!

Katy zerka na nas i widzę, że zaszkliły się jej oczy. O co tu chodzi?

-Dobra Amy-kładę dłoń na ramieniu koleżanki, by zwrócić na siebie uwagę-O co Wam chodzi?-Marszczy brwi i chce coś jeszcze powiedzieć, ale wtedy słyszę donośny głos.

-ELPIDA BRIGHT!- Podskakuję na dźwięk mojego imienia. Odwracam się od razu i widzę wściekłą minę pana "Mrocznego”. Moje oczy robią się jeszcze większe. Zaskoczona pytam się.

-Czy się coś się stało Panie Profesorze?

-Byłbym niezmiernie wdzięczny gdyby to ta przez wszystkich kochana i niesłychanie dobroczynna Elpida łaskawie skupiła swoją uwagę na lekcji, a nie na koleżaneczce. Zrozumiano!?

-Oczywiście Panie Profesorze- odpowiadam. Odszedł. Czy to się już nie zdarzyło przypadkiem? Zerkam na Amy i Katy. Mało co nie pękały z śmiechu. Marszczę brwi i patrzę pustym wzrokiem na kartkę. Nie wiem nawet kiedy znajduje się przy tablicy. Rozglądam się zdezorientowana. Jak ja się tutaj znalazłam?

-Elpida, Elpida, Elpida...- Pan „Mroczny” poprawia sobie okulary i mówi dalej- I co ja mam z tobą zrobić? Czy uważasz, że Chemia jest aż tak nudna?

-Co? Ja? O co panu chodzi!- krzyczę- Przecież to już przerabialiśmy!

-Uważasz się za najmądrzejszą uczennice, prawda?

-Co?- ręce mi opadają. On nawet mnie nie słucha!...

-Wszyscy mówią, "ach ta Elpida to jest dziewczyna. Miła, pomocna i do tego.." A ty, co na to powiesz?

-Już to...

-Oczywiście jak wszyscy cię tak chwalą to myślisz, że dasz sobie radę sama z tym zadaniem? Proszę bardzo, tłumacz nam wszystkim. Z chęcią cię usłuchamy.

Czy ja się znalazłam w jakimś psychiatryku czy co?

-Proszę pana my już to przerabialiśmy!

-Skoro tak to nie powinnaś mieć z tym problemu!

Cofam się. To nie jest normalne.

-Ale, ale… ja nie wiem…

-Nie podnoś na mnie głosu! Już ci mówię! Oblicz masę atomową miedzi, wiedząc, że w jej skład wchodzą dwa izotopy występujące w przyrodzie: 63/Cu (stanowi 72,5%) i 65/Cu (27,5%) Proszę tablica do twojej dyspozycji.

Czuję jak do oczu napływają mi łzy. Co się do jasnej ciasnej dzieję. Kręci mi się w głowie. Patrzę na wszystkich. Tlen. Potrzebuje tlenu! I nagle czuję ból w klatce piersiowej. Ten dzień… Wtedy poznałam Juliana. Odwracam się z prędkością światła w stronę drzwi, ale nie ma go tam. Patrzę jeszcze raz na klasę. I przechodzi mnie zimny dreszcz. Wszyscy są przywiązani linkami jak marionetki… Podchodzę do pana.

-Proszę pana?- nagle upada ciężko na ziemie z głuchym gruchotem. Podbiegam do niego i odwracam głowę, która oderwała się od ciała. Wrzeszczę i odrzucam ją od siebie. Upada. Patrzę na ciało nauczyciela. Jest z drewna. Sprawdzam innych uczniów i wszyscy tak samo nie są ludźmi.

-Myślałaś, że możesz mi uciec?

Odwracam się. Julian opiera się o ścianę. Uśmiecha się i podchodzi powoli do mnie. Jego czarne, rozczochrane, kręcone włosy ma całe we krwi. Rose i Artemida! Oddalam się od niego. Nie mam zamiaru by do mnie się zbliżył. Jednak on wybiera sobie jedną z lalek i patrzy na nią.

-Niezły pomysł z marionetkami, co? Podoba ci się? Ty też to na mnie zrobiłaś...

-Nie wiem o czym mówisz! Oddaj mi moje życie, świnio!

Śmieje się i odrzuca ciało. W następnej sekundzie znajduje się przy mnie. Dotyka mojego policzka a ja się krzywię.

-Wiesz, co to znaczy Elpida po grecku?- szepce mi do ucha. Przełykam ślinę.

- Nadzieja?- uśmiecha się a w jego oczach pojawia się pustka.

-Dokładnie.- przyciągnął mnie mocno do siebie i trzyma w żelaznym uścisku.- A ja odbiorę ci ją na wszelki sposób. Tak jak to zrobiłaś MI bardzo dawno temu!

~*~*~*~*~*
Hej! Okej. Ustalmy coś. Wiem nawaliłam. Przez taki długi czas nic nie dodawałam, ale wy też nie byliście lepsi. Jak wam się nie podoba to opowiadanie to piszcie jak podoba to piszcie!!! Potrzebuję równie waszej opini! Jest to dla mnie ważne. Więc PROSZĘ! Weźcie to sobie do serca! Nie wiem kiedy będzie następny rozdział. Jak chcecie innej mojej twórczości to zapraszam ;)
Mój drugi blog
Całuski, Melete