Dział I: Oszukać przeznaczenie

1. Czemu musisz być taki idealny?!

-No chyba nie...- Ruszyłam za Amy w kierunku klasy- Nie mów tylko, że Katy nie może...

Spojrzała na mnie i pokiwała głową. No nie! Cały miesiąc czekałam na ten nocny maraton. To nie fair. Trzeba pogadać z jej rodzicami. Może coś poradzimy? Kiedy weszliśmy do klasy usiadłyśmy obok Katy i walnęłyśmy prostu z mostu.

-Musisz z nami iść!- Powiedziała Amy- Tak długo na to czekałaś. To ty wpadłaś na ten pomysł!

Spojrzała na nas i zobaczyłam, że zaszkliły się jej oczy. Dotarło do mnie, że ona jest blisko łez...

-Dobra Amy-położyłam dłoń na ramieniu koleżanki- Załatwimy to na przerwie. Okej?-Pokiwała z niechęcią- A jeśli chodzi o to Katy to wiesz zawsze...

-ELPIDA BRIGHT!- Podskoczyłam na dźwięk mojego imienia. Odwróciłam się od razu i zobaczyłam wściekłą minę pana "Mrocznego”. Tak naprawdę to się tak nie nazywa, ale wszyscy uczniowie tak go przezywają. Prawdopodobnie nawet sami nauczyciele się go boją. Spojrzałam na niego i się uśmiechnęłam.

-Czy się coś się stało Panie Profesorze?

-Byłbym niezmiernie wdzięczny gdyby to ta przez wszystkich kochana i niesłychanie dobroczynna Elpida łaskawie skupiła swoją uwagę na lekcji, a nie na koleżaneczce. Zrozumiano!?

-Oczywiście Panie Profesorze- odparłam. Odszedł a ja postanowiłam zająć się lekcją. O nie. Dzisiaj na pewno nie będzie mógł mi już nic zarzucić. Spojrzałam na Amy i Katy, które o mało, co nie pękały ze śmiechu. Chociaż mogłam je rozśmieszyć. Uśmiechnęłam się i skupiłam się cała na zadaniu, ale nagle świat stał się taki interesujący. Na przykład: jak liście łagodnie powiewają na wietrze, jak wiewiórka zgrabnie zeskakuję z drzewa, ląduje na ziemię i biegnie dalej, jak ptaki ślicznie śpiewają, jak słońce ogrzewa delikatnie promieniami moją skórę, albo, jaki ja mam wspaniały długopis... Zanim się obejrzałam stałam przy tablicy.

-Elpida, Elpida, Elpida...- Pan „Mroczny” poprawił sobie okulary i mówił dalej- I co ja mam z tobą zrobić? Czy uważasz, że Chemia jest aż tak nudna?

-Nie proszę Pana...

-Uważasz się za najmądrzejszą uczennice, prawda?

-Nie...

-Wszyscy mówią, "ach ta Elpida to jest dziewczyna. Miła, pomocna i do tego.." A ty, co na to powiesz?

-Ja nie...

-Oczywiście jak wszyscy cię tak chwalą to myślisz, że dasz sobie radę sama z tym zadaniem? Proszę bardzo, tłumacz nam wszystkim. Z chęcią cię usłuchamy.

Mowę mi odjęło. Jak można być tak wrednym? Co ja mu zrobiłam! Nic! Nie potrafię się skupić! Chcę, ale nie potrafię! Czy to takie złe!

-Proszę Pana, nie to, że uważam się za najmądrzejszą. Ja tylko...

-Zrób to zadanie i to migiem!

-Ale ja nie wiem jakie!

-Nie podnoś na mnie głosu! Już ci mówię! Oblicz masę atomową miedzi, wiedząc, że w jej skład wchodzą dwa izotopy występujące w przyrodzie: 63/Cu (stanowi 72,5%) i 65/Cu (27,5%) Proszę tablica do twojej dyspozycji.

CO! Co to za Arabskie znaki? Nie wiem, co to znaczy. Nie potrafię, nie potrafię. Tlen. Potrzebuje tlenu! Jak się oddycha? Ratunku! Ktoś ktokolwiek! Mój mózg się przegrzewa!

-Dzień dobry, przepraszam za spóźnienie- odwróciłam się i zobaczyłam całkiem nowego chłopaka. NO TERAZ TO JUŻ NA PEWNO NIE WIEM JAK SIĘ BIERZE ODDECH. Pan go zauważył i się uśmiechnął kazał mi usiąść a ja nareszcie odetchnęłam. Co to było? Zerknęłam na koleżanki. Na migi zapytały się mnie jak się czuje. Pokazałam im, że jak wisielec.

-Klaso! I panno BRIGHT!- I znów się zaczyna kazanie Profesora na mój temat- To jest wasz nowy kolega Julian Molliery. Jest najlepszy ze wszystkich przedmiotów jak w szkole i na konkursach. Mam nadzieje, że się zaaklimatyzujesz- może pan już o mnie zapomniał?- A i jeszcze usiądziesz obok panny Bright. Może, chociaż odrobinka twojej inteligencji spadnie na nią. Tylko odrobinę. Nie liczmy na cud. To ta na końcu z blond włosami i z czerwoną bluzką. Tylko nie zaraź się od niej głupotą.

-Proszę Pana głupotą jak wiadoma nie można się zarazić. Więc...

-Ty jesteś przypadkiem.

Nienawidzę tego pana całym sercem! Jak pojedziemy nad morze zrzucę go z urwiska.

-Elpida Bright, tak?

Podniosłam głowę i zobaczyłam Juliana. Co on tu...? A no tak siedzi obok mnie. Wskazał głową na krzesło, obok, które zawalone było moimi rzeczami. Odłożyłam je na bok z prędkością światła. Gdy już chciał usiąść pan „Mroczny” zawołał.

-Nie, nie. Między nimi.

Przesunęłam się z niechęcią i zwolniłam mu miejsce. Kiedy pan znów zajął się lekcją przyjrzałam się mojemu sąsiadowi. Miał czarne, rozczochrane, kręcone włosy, które opadały mu na czoło, co najwyraźniej mu nie przeszkadzało. Jego zielone oczy wciąż wędrowały to do tablicy to znów do zeszytu. Jak on tak potrafi się skupić? Może tylko udaje a tak naprawdę myślami jest gdzieś daleko stąd? Miał oliwkową cerę. Kąciki jego ust ciągle szły do góry jakby, co chwile przypominał sobie jakiś śmieszny dowcip. Ze zdziwieniem stwierdziłam, że jest przystojny. Chyba zobaczył kątem oka, że mu się przyglądam, na co odpowiedział ciepłym uśmiechem. Był idealny! Nie to, co ja...Zastanawiałam się „ Kim jest? Co tu robi? I czemu jest taki wspaniały!” Zanim się zorientowałam lekcja się skończyła. Wszyscy wybiegli z klasy. Zostałam sama z „Mrocznym” właśnie się pakowałam, gdy nagle pan mnie zawołał. Podeszłam do niego i spytałam czy zrobiłam coś złego.

-Nie. Nie tym razem... Jak pamiętasz wasz nowo poznany kolega...

-Co? Przecież on wyszedł zresztą klasy.

Odwróciłam się a tam nagle zmaterializował się Julian. Myślałam, że dostanę ataku serca! Ale jak to możliwe, przecież widziałam go przechodzącego przez próg klasy! Skąd mógł wiedzieć, że pan zacznie o nim mówić przy mnie! Wysłałam mu pytające spojrzenie, na co odpowiedział mrugnięciem oka.

- Mam nadzieje, że dobrze się dogadacie, bo od teraz będzie ci udzielać korków. Tak?

Wdech, wydech, wdech, wydech. Tak... Pan oszalał. Spojrzałam najpierw na niego a potem na chłopaka stojącego obok mnie. Pan chyba nie myśli, że będę z nim spędzać czas! Prawda?

-Wie Pan... naprawdę nie trzeba. Doceniam to, ale...

-Elpido Bright! To nie jest prośba czy sugestia. To jest rozkaz. Zrozumiano?

-Tak, ale...

-Tak?

-TAK!

-To cudownie- skinął na Juliana i wyszedł. Nie wierze! Spojrzałam na chłopaka i nie wiedziałam, co mu powiedzieć, że to świetnie, że będziemy razem się uczyć, czy przeprosić go za moją osobę. Kurczę no nie wiem. Na szczęście i nieszczęście moje On zaczął.

-Wybornie-uśmiechnął się do mnie- No to najwidoczniej spędzimy ze sobą więcej czasu. Julian.

Nie miałam pojęcia, co powiedzieć nie miałam kontaktów z takimi facetami! Uśmiechnęłam się i odpowiedziałam.

-Elpida, ale mów mi Eli. I też się cieszę, że spędzimy ze sobą trochę czasu. I zdaje mi się, że dużo mi go poświęcisz... Jestem beznadziejna z Chemii. A poza tym... Sam słyszałeś.

Zaśmiał się serdecznie i powiedział.

-Tak- patrzył na mnie tak jakby chciał mnie przewiercić wzrokiem, a potem uścisnął mi rękę- Mam nadzieje na szybkie spotkanie z Tobą.

-Serio? No to chyba mnie nie znasz.

-Nie doceniasz siebie.

-Jasne.

-Wiesz, co to znaczy Elpida po grecku?

-Beznadziejna?

-Nie to inaczej nadzieja- uśmiechnął się.

-Skąd to wiesz?

-Interesuję się Grecją. Tak dla rozrywki.

No nie. On jest zbyt idealny. To aż boli! Spojrzałam na swoją dłoń i zauważyłam, że on nadal ją trzyma! Czułam się niezręcznie a zarazem nie chciałam, żeby mnie puszczał. Nie wiem, czemu, ale obok niego czułam się bezpiecznie, pełna... Jakbym... Zgubiła ważną część mojego życia i teraz ją odnalazła. Popatrzył na mnie raz jeszcze i pocałował moją dłoń ciepłym, czułym i tak delikatnym pocałunkiem, że po całym ciele przeszedł mnie dreszcz.

-Do zobaczenia Elpido.

*

Koło mnie uderzył piorun. Odskoczyłam i spojrzałam przed siebie. Gdzie ja jestem? Usłyszałam, że ktoś mnie woła. Pobiegłam za głosem. Biegnę coraz szybciej a głosy się oddalają. Słyszę „ Elpido! Elpido! Gdzie jesteś, czemu mnie zostawiłaś?” Zanim zdążyłam odpowiedzieć usłyszałam z drugiej strony „Zawiodłaś mnie i całą krainę” gdzie indziej „Elpido! Ratuj, proszę! Nie dam rady dalej!” Nie potrafiłam odróżnić głosów. Chciałam płakać, nie wiedziałam gdzie jest góra a gdzie dół. Gdzie niebo? Gdzie gwiazdy? Proszę, chcę już się obudzić. Krzycę, wołam. Na nic... Upadam na kolana. Czuję ręce na moich ramionach. Podnoszę głowę i widzę Juliana. Pomaga mi wstać i szepcze mi do ucha.

-Moja αγαπημένος, nareszcie cię znalazłem.

*ukochana